ኑኀሚንና ቤተሰቦቿ

ክፍል ሁለት

                  

በክፍል አንድ ኑኀሚን ከሀገሯ በረሃብ ምክንያት መውጣቷንና ያንን ተከትሎ የደረሰባትን ከባድ ኀዘን ተመልክተን ከራሳችን ሕይወት ጋር ለማስተያየት ሞክረናል። ሁለተኛውን ክፍል ቀጥለን አብረን በጋራ እናያለን። እግዚአብሔር ማስተዋሉን ይስጠን።

ኑኀሚን አራት ሁና ወጥታ ብቻዋን ቀረች። ነፍስዋ በኀዘንና በብቸኝነት ድባብ ተዋጠች። ከአብርሃም አምላክ ከልዑል እግዚአብሔር በስተቀር ከላይም ከታችም አለኝ የምትለው አንዳች ወገን አልነበራትም። ስደትን ከቤተሰብ ወይም ከወገን ጋር መግፋት ይቻላል። ለብቻ ሲሆን ግን “በእንቅርት ላይ…”የሚሉት ዓይነት ይሆናል። ይሁን እንጂ ብዙ የእምነት አርበኞች በስደት ሀገር ገድልን በመፈጸም ለክብር በቅተዋል። ዋናው ነገር ከሀገር ርቆ መሰደዱ ሳይሆን ተሰድደው በሄዱበት ምድር ሁሉ “ተስፋሆሙ ለስዱዳን” የተባለውን መድኃኔዓለምን በልቡና ይዞ በጎ ፈቃዱን መፈጸም መቻል ነው።

አንዳንድ ሰዎች ከሀገራቸው በፈቃዳቸውም ያለ ፈቃዳቸውም ተሰድደው ሲሄዱ የራቁት ከተወለዱበትና ካደጉበት ቀዬ፣ ባህልና ኅብረተሰብ እንጂ ከእግዚአብሔር አለ መሆኑን ይረሱታል። ከአዲሱ አካባቢያቸው ጋር ለመላመድ ሲሉ ቀድሞ የነበራቸውን አመለካከት፣ እምነትና ሥርዓተ እምነት፣ መልካም ባህልና ወግ የማንነት መገለጫቸው የሆኑትን ዕሴቶች በሙሉ ከልቡናቸው አውጥተው ይጥሏቸዋል። በቀደመው ማንነታቸው ሁሉ ኀፍረትና ኋላ ቀር የመሆን ስሜት ይሰማቸዋል። ይኽ እውነታ በአብዛኛው የአፍሪካ ስደተኞች ይታያል ቢባል ማጋነን አይሆንም። (በአፍሪካ ግብፅ እያለሁ፤ በአውስትራሊያ አሁን ካለሁበት  ከማስተውለው  እውነታ አንፃር)

አፍሪካ የሰው ዘር ምንጭ፤ የሥልጣኔ መገኛ፣ የእምነት መሠረት ብትሆንም በተለያዩ ዘመናት በተለያዩ መልኮች ልጆቿን “ባርያ” ብለው ያፈለሱትና ቅኝ የገዟት “ኀያላን” ዜጎቿ ላይ ባደረሱት የሥነ ልቡና ተፅዕኖ አብዛኛው አፍሪካውያን የራሳቸውን ለመተውና የሌላውን ለማንሣት ይቀናቸዋል። ከትውልድ ወደ ትውልድ ሲተላለፍ በመጣው ትውፊቷ፣ የራሷ ዜጎች በጻፏቸው መዛግብቶቿ፣ በተለያዩ ጥበበ ዕዷ፣ በረሃብ ከወየበው ገጿ ጀርባ ባለው ታሪኳ ለመታማመን የምዕራባውያንን “ማረጋገጫ” ማግኘት የግድ መስሎ ይታያቸዋል። ከአውሮጳውያን ተቀራማቾች ጋር ተያይዞ የተከሰተው በዘር በጎጥና በቋንቋ የመከፋፈልና የጦርነት ታሪካቸው የሚያሳፍራቸውን ያኽል ያንን አሳፋሪ ጠባሳ ለመቀየር ያላቸውን ዐቅም አሟጥተው “እስከ ጥግ” ለመትጋት አልቻሉም።

ኑኀሚን ከቤተ ልሄም ምድር ርቃ ምድረ ሞዓብ ወረደች። ቤተ ልሄም ግን በልቡናዋ ነበረች። የኤፍራታን ዜና አጥብቃ ትከታተል ነበር። ቤተ ልሄም በልቡናዋ ስለ ነበረችም አኗኗሯ ሁሉ ቤተ ልሄም እያለች ትኖረው እንደ ነበረውና እግዚአብሔርን በመፍራት እንዳጌጠው ኑሮ ነበር።

በኀዘንና በብቸኝነት ተከባ ሳለች ደስ የሚያሰኝ ዜና ሰማች። “እግዚአብሔር ሕዝቡን እንደ ጎበኘ እንጀራም እንደ ሰጣቸው” ሰማች። ሩት 1፣6። ይኽ ለኑኀሚን ታላቅ ደስታዋ ነው። የእግዚአብሔር ሰዎች ለራሳቸው በሚደረግላቸው ነገር ከመደሰት ይልቅ ለሌላው እግዚአብሔር ያደረገውን ቸርነቱን በማየትና በመስማት ይደሰታሉ። ይኽም በሐዋርያው ቃል “እያንዳንዱ ለራሱ የሚጠቅመውን አይመልከት፤ ለባልንጀራው ደግሞ እንጂ” ተብሎ ተነግሯል። ፊል.2፣3። እግዚአብሔር በረድኤት የሚገበኘው ሕዝብ ምስጉን ነው። እግዚአብሔር የረሃብና የኀዘን ዘመኑን አርቆለት በበረከት የሚገበኘው ወገን ምስጉን ነው። ቤተ ልሄም እንደ ስሟ ዳግም የእንጀራ ቤት ሆነች፤ ኤፍራታም ፍሬ ተገኘባት፤ ስም ከግብር ተስማማላት።

ኑኀሚን ሀገሯን አሰበች። መልክዐ ምድሩ ናፈቃት። አፈሩ ሸተታት። አየሩ ሽው አለባት። ከሀገሯ ረሃብ ገፍቶ አወጣት፤ ከሞዓብ ግን የሀገር ፍቅር ሰንሰለት ሊስባት ነው። ነቢዩ ኢሳይያስ “ቁጣ እስኪያልፍ ድረስ ጥቂት ጊዜ ተሸሸግ” እንዳለው የረሃብ ዘመን እስኪያልፍ ድረስ ለእርሷ እንግዳ በሆኑ አሕዛብ መካከል ለመሸሸግ ተግድዳ ነበር። ኢሳ. 26፣20። የተሸሸገችበት ምድር ምንም እንኳን ዕንብርቷን ሊያቀላ፣ ሆዷን ሊሞላ የሚችል ምድር ቢሆንም ደስታን ሊሰጣት አልቻለም። ያን አካሏ የሆነ ባሏን፣ የማኅፀንዋ ፍሬ የሆኑ ልጆችዋን ያጣችበትን ምድር መከራው እስኪያልፍ ድረስ እንጀራ ብትበላበትም እስከ ወዲያኛው ሀገር ብላ ልትኖርበት አልወደደችም። ያ እትብቷ የተቀበረበት፣ አፈር ፈጭታ ውኃ ቀድታ ጮቤ ረግጣ ያደገችበት፣ ተኩላ ተድራ ወግ ማዕረግ ያየችበት ለአባቷ ለአብርሃምና ለዘሩ በቃል ኪዳን የተሰጠች ሀገር ናፈቃት። ስለሆነም “ከሞዓብ ልትመለስ ከሁለቱ ምራቶችዋ ጋር ተነሣች።” ሩት 1፣6። ግን በቤተ ልሄም ምን ነበራት? (ይቀጥላል)

ኑኀሚንና ቤተሰቦቿ

መጽ. ሩት

         ከዚኽን ቀደም በነበረው የጡመራ መድረኬ ይቀርቡ የነበሩ ተከታታይ ጽሑፎችን በዚኽ በአዲሱ መድረኬ እንዳቀርበው በርካታ ወዳጆቼ በጠየቁኝ መሠረት ቀጥሎ ለማቅረብ እሞክራለሁ። መልካም ንባብ።                               

መጽሐፈ ሩትን በጥንቃቄ ስናነብ አስደናቂ ታሪክና ጥልቅ ምሥጢራትን እናገኛለን። ሩት ባሏና ሁለት ወንዶች ልጆቿ በረሃብ ምክንያት ተሰደዱ። የተሰደዱት ከቤተ ልሔም ነበር። ተሰድደው የሄዱትም ወደ ሞዓብ ምድር ነበር። ኦሪት አሞናዊና ሞዓባዊ ወደ እግዚአብሔር ርስት እንዳይገቡ ትከለክላለች። እስራኤልም ከአሞናውያንና ከሞዓባውያን ጋር በጋብቻ እንዳይተባበሩ ኦሪት አግዳ ነበር።

                                                                                           

ረሃብ እጅግ መጥፎ ነገር ነው። ክቡሩን ሰው ያዋርዳል፣ ከሰው ፊት ያቆማል፣ መልክና ዐመል ይለውጣል። ስለ ሆነም ነው አበው “እምነ ረሃብ ይኄይስ ኲናት፤ ከረሃብ ጦር ይሻላል” ያሉት። የዓለም ሕዝብ ሁሉ በዘሩ ይባረኩ ዘንድ ተስፋ ተሰጥቶት የነበረውን አብርሃምን ከአሕዛብ ነገሥታት ፊት ያቆመው ረሃብ ነው። ያዕቆብን ያኽል የበረከት ሰው በስተርጅና ማለት በ130 ዓመቱ በፈርዖን ፊት ያቀረበው ረሃብ ነው። እስራኤልን ለአብርሃም በቃል ኪዳን ከተሰጠች ምድር አውጥቶ ለግብፅ ባርነት የዳረገ ረሃብ ነው። ሩትን ከኤፍራታ (ከቤተ ልሔም) ወደ ሞዓብ ምድር እንድትሰደድ ያደረጋት ያው ክፉው ረሃብ ነው።

መጠጊያ ያጣው አምላክ

እግዚአብሔር የዓለሙ ኹሉ መጠጊያ ነው። ሕይወት የተገኘው ከእርሱ ነው። ሕይወት ሕይወት ኾኖ የሕይወትንም ትርጉምና ተግባር ይዞ የሚገኘው በመድኃኔዓለም ቸርነት ነው። ቅዳሴያችን “አንተ ውእቱ ምርኩዘ ጻድቃን፣ ተስፋሆሙ ለስዱዳን፣ መርሶሆሙ ለእለ ይትሀወኩ፣ ብርሃነ ፍጹማን” እንዳለው እርሱ ጻድቃንን በገድላቸው ኹሉ የሚያበረታ ምርኩዝ፣ ከሀገር ከወገን በተለያዩ ምክንያቶች ተገፍተው ወጥተው ለተሰደዱት ተስፋና መጠጊያ፣ በዚኽ ዓለም የመከራ ማዕበል ለሚታወኩት የጸጥታ ወደባቸው ፍጹማንን ወደ ዘላለም ሕይወት የሚያገባቸው የጽድቅ ብርሃን ነው።

የሰው ልጅ በዚኽ ዓለም የሚጠጋበት ቤት አለው። በገንዘቡ በሠራው፣ በተከራየው፣ በውርስ ወይም በስጦታ ባገኘው ቤት ይኖራል። እግዚአብሔርም የሰውን ልጅ በራሱ አርአያና ምሳሌ ሲፈጥረው ዓላማው ሰው የእርሱ ማደርያ የክብሩ መገለጫ እንዲኾን ነበር። ስለኾነም ነው ቅዱስ ጳውሎስ “የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እንደኾናችሁ የእግዚአብሔርም መንፈስ እንዲያድርባችሁ አታውቁምን?” እንዳለው ሰው የእግዚአብሔር ማደርያ ነው። 1ቆሮ. 3፥16። በስሙ አምነን ስንጠመቅ ቅዱስ ሥጋውን ስንበላ ክቡር ደሙን ስንጠጣ በበጎ ምግባር ሕይወታችንን ስንመራ የእርሱ ማድርያ እንኾናለን።

አንድ ሰው መኖርያ ይኾነኛል ብሎ የሠራው ቤት የአራዊት፣ የተባይ፣ የሌቦችና የቀማኞች ማድርያ ከኾነ ሊያድርበት አይችልም። በተቻለው መጠን ሊያጸዳው ይሞክራል። ካልኾነም ወይ ይሸጠዋል አለያም ያፈርሰዋል። እግዚአብሔርም በማድርያዎቹ ውስጥ ከክብሩ ጋር የማይሄድ ባዕድ ነገር ሲያይ ሊኖርበት አይችልም። አስቀድም ያ የእርሱ ማደርያ የኾነው ግለሰብ የእግዚአብሔር ማድርያነቱን ሊያቆሽሹት ከሚችሉ ነገሮች እንዲጠበቅ ይመክረዋል፤ ይግሥፀዋል። በዚህ ኹሉ አልመለስ ካለ ለማይረባ አእምሮ አሳልፎ ይሰጠዋል።

ጌታችንና መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በሚያስተምርበት ወቅት በርካታ ሰዎች ለተለያዩ ፍላጎቶቻቸው ይከተሉት ነበር። እርሱም እንደየእምነታቸውና እንደየልቡናቸው ቅንነት መሻታቸውን ይፈጽምላቸው ነበር። ከዕለታት አንድ ቀን አንድ ጎበዝ ወደ እርሱ ቀርቦ እንዲህ አለው። “ወደምትሄድበት ሁሉ እከተልሃለሁ።” ማቴ.8፥19። በእውነቱ ከኾነ የዚኽ ወጣት ጥያቄ እጅግ ደስ የሚያሰኝ ነው ከላይ ሲያዩት። ጌታችንና መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ሰው የኾነው ከእርሱ ርቀው የዓለሙና የዲያብሎስ ተከታይ የኾኑትን ከዘላለም ሞት ታድጎ የእርሱ ደቀ መዛሙርት ወይም ተከታዮች ሊያደርጋቸው ነው። ይኹን እንጂ ከወንጌሉ እንደምናነበው ጌታ የዚኽን ሰው የልከተልህ ጥያቄ አልተቀበለውም። ቅዱስ ማቴዎስ ጉዳዩን “ኢየሱስም ለቀበሮዎች ጉድጓድ ለሰማይ ወፎችም መሳፈርያ አላቸው። ለሰው ልጅ ግን ራሱን የሚያስጠጋበት የለውም አለው” በማለት ጽፎልናል። ማቴ. 8፥20።

ይኽን ታሪክ ባነበብኩ ቁጥር ይገርመኛል። እንዴት ሊሆን ቻለ? ምክንያቱም በዚሁ ምዕራፍ ላይ በቀጣዩ ቁጥር ላይ ደግሞ ሌላኛው ጎበዝ “ጌታ ሆይ አስቀድሜ አንድሄድ አባቴን እንድቀብር ፈቀድልኝ” ብሎ እንደለመነውና ጌታም “ተከተለኝ፣ ሙታን መታናቸውንም እንዲቀብሩ ሙታንን ተዋቸው” እንዳለው ተጽፏል። ማቴ. 8፥21- 22። ለዚህ ቃል አንክሮ ይገባል። በውኑ እግዚአብሔር ያዳላልን? በፍጹም!!!! ስለምን ያኛውን እምቢ ብሎ ይኼኛውን እሺ አለው?

ነቢየ እግዚአብሔር ቅዱስ ዳዊት “እግዚአብሔር ልቡናንና ኩላሊትን ይመረምራል” ይላል። መዝ. 7፥9። ቅዱስ ጳውሎስም ማንነታችንና ሥራችን በፊቱ የተገለጠ መኾኑን “እኛን በሚቆጣጠረን በእርሱ ዓይኖቹ ፊት ሁሉ ነገር የተራቆተና የተገለጠ ነው እንጂ በእርሱ ፊት የተሰወረ ፍጥረት የለም” ብሏል። ዕብ. 4፥13። እርሱ ገና በማኅጸን ሳለን ያውቀናል። ከጊዜ ውጪ የኾነው አምላካችን በጊዜ የምንገደብ እኛን ሳይፈጥረን በሚሰጠን ነጻ ፈቃድ ምን እንድምንኾን ምን እንደምንሠራበት ያውቃል።

ከላይ ጌታችንን “ልከተልህ ያለው ጎበዝ ከጸሕፍት ወገን የኾነ ሰው። ጸሐፍት ደግሞ ራሳቸውን አዋቂዎችና ከሌሎች የተሻሉ አድርገው የሚያስቡ ናቸው። ይኽ ጎበዝ ይኽ የወገኖቹ የትዕቢት መንፈስ የተጠናወተው ሰው ነበር። ትዕቢት የሰይጣን ገንዘብ ነው። ሊቀ መላእክት የነበረውን ሳጥናኤልን ከማዕረጉ ያዋረደው ከሹመት የሻረው ይኽ ትዕቢቱ ነበር። ትዕቢተኛ ሰው የሰይጣን ማደርያ ነው። የዲያብሎስ ማደርያ በኾነው ደግሞ እግዚአብሔር ሊያድርበት አይችልም። ምክንያቱም “ክርስቶስ ከቤልሆር ጋር ምን መስማማት አለው? … ለእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ከጣዖት ጋር ምን መጋጠም አለው?” ተብሏልና ነው። 2ቆሮ. 6፥14 – 17።

በርካታ ዓመታት ወይም ወራት በጸሎታችን እግዚአብሔር ማደርያው እንዲያደርገን ጸልየን ይኾናል። እግዚአብሔር በክብር የተገለጠባቸውን ቅዱሳንና ቅዱሳት ገድል ስናነብ ወይም ስንሰማ እንደነርሱ እኛንም ማደርያዎቹ እንዲያደርገን ተማጽነን ይኾናል። ይኽ መንፈሳዊ መሻታችን አልሟላልን ብሎን በልቡና ስብራት “ጌታ ሆይ መች ነው የምትጎበኘኝ?” ብለን ሙግት እስከመግጠም የደረስንም እንኖራለን። ኀጥአን መጸብሐንን የጎበኘ ማድርያውም ያደረገ አምላክ ለእኛ ለምን ዘገየ? መጎብኘቱን እንዲያዘገይ ያደረገው አንዳች ችግር እኛ ዘንድ ይኖር ይኾን? ጠቢቡ “በተራሮች ላይ ሲዘልል በኮረብቶችም ላይ ሲወረወር ይመጣል” ያለለት አምላካችን በእውነቱ ለምን ዘገየብን? መኃ. መሐ. 2፥8።

ጌታችንና መድኃኒታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ዕለት ዕለት ወደ ሕይወታችን ይመጣል። በበረከቱ ሊባርከን፣ ከሸክማችን ኹሉ ሊያሳርፈን፣ ከጭንቀታችንና ከኀዘናችን ሊያጽናናንና ሊያረጋጋን፣ ጉድለታችንን ሊሞላ ልባችንን ሊያሳርፍልን ወደ እኛ ይመጣል። ይኽንንም ለቅዱስ ዮሐንስ ባሳየው ራእይ “እነሆ በደጅ ቆሜ አንኳኳለሁ፣ ማንም ድምፄን ቢሰማ ደጁንም ቢከፍትልኝ ወደ እርሱ እገባለሁ፣ ከእርሱም ጋር ራት እበላለሁ፤ እርሱም ከእኔ ጋር ይበላል” ብሏል። ራእይ 3፥20። እንዲህ ያለ ጌታ ስለምን ዘገየብን?

እግዚአብሔር ስለ ተስፋ ቃሉ አይዘገይም። ቅዱስ ጴጥሮስ “ጌታ ስለ ተስፋ ቃሉ አይዘገይም” እንዳለው። ነገር ግን እንደዚያ ጎበዝ ጸሐፊ በውስጣችን የሚያያቸው ክፋትና ተንኮል፣ ትዕቢትና ምቀኝነት ያዘገዩታል። በብሉይ ኪዳን የእግዚአብሔር ወገን ለነበሩት ለእሥራኤል ዘሥጋ በነቢዩ በኩል የተነገራቸው ቃል ይኽን እውነታ ያስረዳል። “እነሆ የእግዚአብሔር እጅ ከማዳን አላጠረችም፤ ጆሮውም ከመስማት አልደነቆረችም፤ ነገር ግን በደላችሁ በእናንተና በአምላካችሁ መካከል ልይታለች፤ እንዳይሰማም ኃጢአታችሁ ፊቱን ከእናንተ ሰውሮታል” እንዲል። ኢሳ.59፥1-2። ይኼ እውነታ ነው “በሄድክበት ልከተልህ” እያለ የለመነውን ጸሐፊ “የሰው ልጅ ራሱን የሚያስጠጋበት የለውም” የሚል ቃል ከጌታችን አንደበት አንዲሰማ ያደረገው።

እግዚአብሔር ያላደረበት ሕይወት ደግሞ መጨረሻው አይምርም። ይሁዳ ጌታን ከልቡናው አስወጥቶ ፍቅረ ንዋይን በልቡናው አዳራሽ ሾመበት። ፍጻሜው ግን ገንዘቡንም የዘላለም ቤቱ የኾነውን መድኃኔዓለምንም ማጣት ኾነ። ስለዚህ የሚበጀን ፈጥኖ ንስሐ መግባት ብቻ ነው። የሚበጀን ከመንገድ ዳር ተቀምጦ እንግዳ ይቀበል እንደነበረው አብርሃም “አቤቱ ባርያህን አትለፈኝ” ብሎ መማጸን ነው። የሚበጀው እንደ ቃና ዘገሊላ ጋኖች ከሰው ሠራሽ የወይን ዝቃጭ ባዶ ኾኖ (በንስሐ) ራስን ለእግዚአብሔር አሳልፎ መስጠት ነው። የሚጠቅመው ከአምላካችን ፍቅርና መጎብኘት የራቀውን ሕይወታችንን “ልጄ ሆይ የወይን ጠጅ እኮ የላቸውም” ብላ እንደማለደች እንድትማልድልን እመቤታችንን ዘወትር በእምነት ጸሎት አማልጂን ብሎ መማጻን ብቻ ነው። ያን ጊዜ ራሳችንን በሀብት፣ በዝና፣ በዕውቀት፣ በዘመድ፣ በሥልጣን፣ በመልክ፣ በጉልበት ከመመካት ባዶ አድርገን ዝቅ ስናደርግ እርሱ ደግሞ በረድኤት ያድርብንና ጉድለታችንን ኹሉ ይሞላዋል። ለርስቱም ያበቃናል። የመድኃኔዓለም ቸርነት፣ የእመቤታችን አማላጅነት አይለየን።

እግዚአብሔር ዘወትር ወደ በጎ ፈቃዱ ይጠራናል። ለክብር ይጠራናል። ግን ጥሪውን ተከትለን ለክብር እንዳንበቃ የሚያደርጉንና እግዚአብሔር በውስጣችን የሚመለከታቸውን ክፋትና የሥጋ ፈቃዳትን በንስሐ ልናስወግድ ይገባናል። የዘረኝነት፣ የትዕቢት፣ የስካር፣ የዝሙት፣ የመለያየት፣ የመፍረድ፣ የመወነጃጀል፣ የመጠላለፍ፣ የማማረር፣ የክፋት ኹሉ ማድርያ ስንኾን በሚያሳዝን ቃሉ “ለቀበሮ ጉድጓድ ለሰማይ ወፎች መሳፈርያ አላቸው። ለሰው ልጅ ግን ራሱን የሚያስጠጋበት የለውም” ይለናል። ዓለም የሌላ ማደርያ ኾናለች። ሰማይ ዙፋኑና ማደርያው የኾነ አምላክ ድል በነሡና በሰማያውያን ቅዱሳን የሚያድር እግዚአብሔር በምድር ግን ራሱን መጠጊያ እንዳጣ አድርጎ “ለሰው ልጅ ግን ራሱን የሚያስጠጋበት የለውም” ይለናል። በቤተ ልሄም መጠጊያ አጥቶ በከብቶች ግርግም የተወለደው ጌታ በዘመናችን በክርስቲያኖች ልቡና፣ በቤተ ክርስቲያኑ መጠጊያ አጥቷል። እጅግ ውድ በኾኑ ኣዕባን የተሠሩ አብያተ ክርስቲያናት ቢኖሩም በስንታቸው ውስጥ ይኾን እግዚአብሔር የሚገኝባቸው? “ለዘላለም ስሜ በዚያ ያድር ዘንድ ይኽን የሠራኸውን ቤት ቀድሻለሁ፤ ዓይኖቼናቅ ልቤም በዘመኑ ሁሉ በዚያ ይኾናሉ” ያለ አምላክ በዘመናችንስ ዓይኖቹና ልቡናው በቤተ ክርስቲያናችን ላይ ይኾን? ቤቱ የምስጋና የአምልኮ የትምህርት የንስሐ የቅድስና የትሕትና መኾኑ ቀርቶ የሙስና፣ የዘረኝነት፣ የክፋት ኹሉ መሰብሰቢያ መኾን ከጀመረ ሰነበተ። ታድያ እንዴት በዚያ አድሮ ልመናችንን ይስማን?

በምሥጢር የተመላች ታቦት

ድጋሚ የተለጠፈ

በመጋቤ ምሥጢር ስንታየሁ አባተ

በብሉይ ኪዳን እስራኤል ዘሥጋ ለሥርዓተ አምልኮ ከሚገለገሉባቸው ከደብተራ ኦሪትና ከመቅደሰ ኦሪት ንዋያተ ቅድሳተ መካከል አንዱና ዋነኛ የሆነው እጅግም የከበረው የቃል ኪዳኑ ታቦት ነው። ታቦት ማደርያ ማለት ሲሆን ማደርያነቱም ለጽላቱ ነው። ጽላት የሚባለው ደግሞ በእግዚአብሔር ጣቶች ዐሠርቱ ትእዛዛት የተጻፉበት የከበረ ሠሌዳ ነው። “የድንጋይ ጽላቱም በዚህና በዚያ በሁለት ወገን ተጽፎባቸው ነበር። ጽላቱ የእግዚአብሔር ሥራ ነበሩ፤ ጽሕፈቱም በጽላቱ ላይ የተቀረጸባቸው የእግዚአብሔር ጽሕፈት ነበር” እንዲል። ዘጸአ. 32፣15-17።

የቃል ኪዳን ታቦት ተብሎ የሚጠራውም እግዚአብሔር በዚያ ለሕዝቡ ሊገለጥና በዚያም አድሮ ሊባርካቸው ቃል የገባበት ስለ ሆነ ነው።

እግዚአብሔር በጽላቱ ላይ ትእዛዛቱን ጽፎ ለባርያው ለሙሴ ከመስጠቱ በፊት ለጽላቱ ማደርያ የሚሆነውን ታቦት እንዲያዘጋጅ ነገረው። ታቦቱንም በምን ያኽል መጠን፣ ከምን ዓይነት ቁስ ማዘጋጀት እንዳለበት በጥንቃቄ ነግሮታል። በኦሪት ዘጸአት ላይ ተጽፎ እንደምናነበው ታቦቱ ከማይነቅዝ እንጨት እንዲሠራ፣ በንጹሕ ወርቅ በውስጥና በውጪ እንዲለበጥ፣ አራት የወርቅ ቀለበቶች (ቀዳዳዎች) እንዲደረግለት፣ በቀለበቶቹ የሚገቡና ለታቦቱ መሸከሚያ የሚሆኑ መሎጊያዎች ከማይነቅዝ እንጨት ተሠርተው በወርቅ እንዲለበጡ፣ ጽላቱ (ምስክሩ) በታቦቱ ውስጥ እንዲቀመጡ፣ መጠኑ የተገለጠ የሥርየት መክደኛ ከጥሩ ወርቅ እንዲሠራና በታቦቱ ላይ እንዲቀመጥ፣ ከሥርየት መክደኛውም ጋር ሁለት የኪሩብ ምስሎች የሥርየት መክደኛውን በክንፎቻቸው ሸፍነው ፊቶቻቸውን ወደ ሥርየት መክደኛው መልሰው በመተያየት እንዲቆሙ በዝርዝር ተነግሮ እናነባለን። ሐዋርያው ቅዱስ ጳውሎስ ለዕብራውያን ሰዎች በጻፈው መልእክቱ በታቦቱ ውስጥ የሚቀመጡትን ንዋያት “ከሁለተኛውም መጋረጃ ወዲያ ቅድስተ ቅዱሳን የምትባለው ድንኳን ነበረች፤ በዚያም ውስጥ የወርቅ ማዕጠንት ነበረ፤ ሁለንተናዋም በወርቅ የተለበጠች የኪዳን ታቦት በእርስዋም ውስጥ መና ያለባት የወርቅ መሶብና የበቀለች የአሮን በትር የኪዳኑም ጽላት ነበሩ” በማለት ዘርዝሯቸዋል። ዕብ 9፣3-4።

ልዑል እግዚአብሔር የታቦቱን ሥራና ከእርሱ ጋር ተያይዘው መሠራት ያለባቸውን ለነቢዩ ለሙሴ በዝርዝር ከነገረው በኋላ የታቦቱን አስፈላጊነትም “በዚያም እገለጥልሃለሁ፤ ለእስራኤል ልጆች የማዝዝኽን ሁሉ በምስክሩ ታቦት ላይ ባለው በሁለት ኪሩቤል መካከል በሥርየት መክደኛው ላይ ሆኜ አነጋግርሃለሁ” በማለት አስረድቶታል። ዘጸአ. 25፣22። 

በብሉይ ኪዳን የእግዚአብሔር ሕዝብ ለነበሩት ለእስራኤል ዘሥጋ የተሰጠው ይኽ የአምልኮ መፈጸሚያ፣ ከእግዚአብሔር ጋር መገናኛ፣ የእግዚአብሔርም መገለጫ የሆነው ታቦት ከማይነቅዝ እንጨት ተሠርቶ በንጹሕ ወርቅ ተለብጦ በውስጡ ከሚኖሩት ሌሎች ንዋያት ጋር  እንዲገለገሉበት መነገሩ የተሰጣቸው ሥርዓት ምን ያኽል ክቡር እንደ ሆነ ያስረዳል። እንደማይነቅዘው እንጨትና እንደ ንጹሕ ወርቁ  ሕልፈት ውላጤ (መለወጥ) የሌለበት ንጹሐ ባሕርይ የሆነ እግዚአብሔር ወገኖቹ በዙርያቸው ካሉ ከአሕዛብ ጣዖታት ርቀው በንጽሕና ተጠብቀው በምግባር በትሩፋት ተሸልመው እንዲያመልኩት ሊያመለክት የአምልኮ ሥርዓት መፈጸሚያ የሆኑ ንዋያቶቻቸውን ከወርቅና ከማይነቅዝ እንጨት እንዲሠሩ አዘዘ። ይኽ በዚያን ዘመን ለነበሩት ሰዎች እግዚአብሔር የተናገረበት መንገድ ነበር። በዚህ ንባብ ውስጥ ከዚያን ዘመን ጀምሮ እስከ መጨረሻው ዘመን ለሚነሣው ትውልድስ እግዚአብሔር ምን የተናገረው ነገር ይኖር ይሆን?

ቀጥለው ያንብቡ

መልካም ጾመ ነቢያት

ከኅዳር 15 ጀምሮ የሚጾመውን ጾመ ነቢያት እንደ እግዚአብሔር ቸርነት ጀምረነዋል:: ለዚኽ ያደረሰን እግዚአብሔር ይመስገን:: የምንራብበት ብቻ ሳይኾን የምንጾምበትና ወደ እርሱም የምንቀርብበት ጾመ ያድርግልን::

ነቢያት የጌታችንን ልደት ለማየት ተስፋውም ተፈጽሞ ድኅነት ተፈጽሞ የሰው ልጅ ወደ ልጅነት ክብሩ እንዲመለሱ ይኽንኑ ለማየት ጾሙ:: በጊዜው ጊዜ ተስፋው ተፈጽሞላቸውም አዩት::
“ጌታ ሆይ፥ አሁን እንደ ቃልህ ባሪያህን በሰላም ታሰናብተዋለህ፤ ዓይኖቼ በሰዎች ሁሉ ፊት ያዘጋጀኸውን ማዳንህን አይተዋልና፤ ይህም ለአሕዛብ ሁሉን የሚገልጥ ብርሃን ለሕዝብህም ለእስራኤል ክብር ነው” በማለትም ፈጣሪያቸውን አመሰገኑት:: ሉቃ 2:29- 32::

ቅዱሳን ነቢያት የአማኑኤልን ልደት ለማየት እንደ ጾሙ እኛ ደግሞ ዳግም ምፅኣቱን በክብር ለማየት እንዲያበቃን በነቢያት እንጻር ሆነን እንጾማለን:: አዎ የጌቶች ጌታ የአምላኮች አምላክ የኾነው ጌታችን በክብር እንዳረገው በክብር በግርማ መለኮት በክበበ ትስብእት ይመጣል:: ለእያንዳንዱ ዋጋውን እንደ ሥራው ይከፍለዋል:: በዚያን ዕለት እንደ በደላችን ሳይኾን እንደ ቸርነቱ እንዲከፍለን አኹን በትሕትና ራሳችንን ዝቅ አድርገን ልንጾም ይገባናል::

የአባቶቻችንና የእናቶቻችን የቅዱሳኑን ጾም ጸሎት የተቀበለ አምላክ የእኛንም ይቀበልልን:: መልካም ጾም::